Het grote aantal kraakpanden in het onroerend goed pakket van Leutscher vormt een sprekend voorbeeld van de manier, waarop hij met zijn bezit omspringt.
Een aantal panden zijn gekraakt na aankoop door Leutscher ; voorbeelden van onverzorgde leegstand.
Het merendeel is echter bewust in gekraakte staat aangeschaft. Gekocht op strooptocht langs veilingen of gewoonweg via een onderhandse deal met de bank. Aantrekkelijke objekten van willekeur waar bewoners en bewoning niet meer tellen, waar handel en onderhandeling in dienst staan van de grillen van Leutscher.
Al jaren lopen er onderhandelingen over huur of aankoop op niets uit en vormen sloop en ontruiming een kontinu op de loer liggend gevaar. Vooral de laatste tijd lijkt het procederen weer stokpaardje nr 1. Twee panden zijn anoniem gedagvaard en dreigen op korte termijn ontruimd te worden.
Het pand Utrechtsestraatweg 20 te Rhenen is een aardig voorbeeld. In november 1986 koopt Leutscher deze historische villa van zijn provinciale evenbeeld, dhr Wolters. Deze Peter Wolters zit dan zwaar in de problemen. Nadat de FIOD invallen deed bij verscheidene van zijn bv's lopen er rechtszaken tegen hem wegens valsheid in geschrifte, belastingfraude en een enorm bedrag aan niet betaalde schulden. Kortom, zijn imperium staat op instorten en Wolters staat onder curatele. Dan duikt Leutscher op en koopt het huis voor 80.000 gulden van de NMB; zo voedt het ene spekulatienetwerk het andere.
Een aflossing van de wacht dus waar de bank zeker geen onbelangrijke rol vervult. De banken hebben nl. groot belang bij de papieren geldstroom die mede door "zakenlieden" als Leutscher in beweging blijft, want waar geld rolt kan verdiend worden. Om het ritme in stand te houden hebben de banken altijd wel een leuke aanbieding op het juiste moment voor de juiste kliënt. Zo ook dus dit huis dat voor een spotprijs van fl.80.000 -de grond alleen is al meer waard- aan Leutscher wordt verkocht. Een merkwaardig laag bedrag gezien het feit dat de bewoonsters een jaar eerder fl.130.000 boden en dat bedrag door de bank werd afgewezen omdat het te laag was om over te praten.
Eveneens merkwaardig is dat met de verkoop van het huis ook de hypotheek van 1/2 miljoen die erop rustte is verdwenen. Het is waarschijnlijk dat Leutscher ook nog wat "zwart" geld had liggen, waar de bank wel raad mee wist. Duistere vragen, die al even duister speurwerk vereisen. Niet in de laatste plaats omdat Leutscher hier handelt via Ester Investments Ltd, een bv'tje, gevestigd op het ISLE OF MAN. Dit is een belastingparadijsje op een engels eilandje in de Ierse Zee met een geheel eigen, nogal van het nederlands en engels recht afwijkend stelsel van bedrijfswetgeving, waar niet alleen Leutscher van profiteert maar waar de rupubliek Zuid-Afrika ook onlangs haar oog op liet vallen (en dit na protesten van anti-apartheidsgroeperingen weer opgaf) .
Leutscher spant onmiddellijk een proces aan tegen de kraaksters, een bodemprocedure omdat het spoedeisend belang, nodig voor een kort geding, nog ontbrak. Wel zijn er plannen: sloop en vervolgens nieuwbouw in de vorm van verrassend luxe appartementen. Een plaatselijke makelaar wordt verleid om kopers te ronselen en ook de gemeente Rhenen blijkt vatbaar voor Leutscher's onwaarschijnlijke plannenmakerij - nog nooit heeft Leutscher immers een bouwplan echt uitgevoerd.
Inmiddels hadden de bewoonsters de nodige kontrakten met de "Chambre of Commerce" (Kamer van Koophandel) en onderzoeksinstellingen op het Isle of Man gelegd.
Dit leverde al spoedig opzienbare informatie op. In maart 1988 werd duidelijk dat Ester Investments Ltd niet meer bestond. Opgeheven sinds september 1987 door de Chambre of Commerce omdat zij niet voldeed aan de verplichting om jaarverslagen te publiceren. Dit ondanks herhaalde waarschuwingen.
Tijdens het proces tegen de bewoonsters van Utrechtsestraatweg 20 in Rhenen komt deze informatie terecht bij de advocaat van Leutscher (Brands) - omdat advocaten verplicht zijn elkaar op de hoogte te houden van alle nieuwe feiten. Brands lijkt geschrokken en brengt de dag voor de zitting een stuk van uiterst twijfelachtige herkomst in : een overeenkomst tussen Ester en het Nederlands Trustkantoor, dd juli 1987, waaruit zou blijken dat de aandeelhouders van Ester besluiten tot ontbinding en het Nederlands Trustkantoor als vereffenaar aanstellen. Niet geheel toevallig blijkt het Nederlands Trustkantoor een bv van Leutscher te zijn en, evenmin toevallig, blijkt de overeenkomst, ondertekend door hem (namens Ester) en zijn vrouw (namens het Nederlands Trustkantoor) geantedateerd te zijn. Noch op Man, noch Leutschers makelaar, noch zijn advocaat wisten iets van deze overeenkomst. Dit laatste wordt nog uitgezocht.
Advocaat Brands is ook niet helemaal ingenomen met de situatie en stuntelt dat: "Natuurlijk Ester Leutscher is, Leutscher het Nederlands Trustkantoor is, hij voor Ester pleit en dus ook voor het Nederlands Trustkantoor maar uiteindelijk toch ook voor Leutscher hier staat." etc etc.
De bekende onberekenbaarheid van Leutscher treft zo niet alleen de bewoonsters/kraaksters van zijn panden maar ook zijn eigen advocaat. Hoe dan ook, Ester Ltd bestaat niet meer, Leutscher is failliet verklaard en anoniem winnen moet dus kunnen.
De rechterlijke macht in Nederland heeft hier de mogelijkheid zich uit te spreken over het oneigenlijk gehandel met bv's en tegen het al te vanzelfsprekend hanteren van het eigendomsrecht. Wat de toekomst ook moge brengen: in de strijd om een dak boven je hoofd is Leutscher een verrassend element.