De handelaar, de merger van bedrijven, de "projektontwikkelaar", het zijn veel aspekten van een man die als ogenschijnlijke buitenstaander toch midden in de nederlandse financiële wereld zit. Het is een wederzijdse verbintenis. Banken en ondernemers kunnen, zoals uit de voorafgaande hoofdstukken blijkt, niet zonder lieden als Leutscher. Als Leutscher alleen zou staan, geen steun uit de zakenwereld zou krijgen, was hij nu allang uitgerangeerd. Leutscher vervult een voorvechtersrol. Een voorbeeld: het privatiseren van ziekenhuizen, Leutscher als aktievoerder, het politieke aspekt: het breekijzer.
In Februari 1986 vraagt Leutscher een vergunning aan voor het oprichten van ziekenhuizen met commerciële doeleinden. Het kan niet anders of hij is getipt door de financiële wereld. Het politieke klimaat lijkt rijp voor het privatiseren van allerlei overheidsinstanties. De politiek van Thatcher waait over naar Nederland. Uit de stukken blijkt dat aan de hand van deze weersvoorspelling Leutscher al in 1983 is begonnen met zijn ziekenhuisplannen. Al voordat de nijmeegse arts dr. H. Boerema met Vendex in zee zal gaan, voert hij besprekingen met Leutscher. Deze laatste koopt her en der gebouwen en grond op. Hij richt de Stichting Privatisering Ziekenhuizen op.
Maar, de besprekingen tussen Leutscher en het enfant terrible van de mediese wereld, Boerema (Elzeviers Magazine), lopen spaak. Er dient zich onverwachts een sterke konkurent aan: Vendex. Leutscher ziet zijn plannen in duigen vallen. Hij wordt wit heet en valt Boerema publiekelijk aan: "Ik wil niets meer met die man te maken hebben. Hij wilde beginnen zonder vergunningen. Ik bewandel liever de officiële weg." (Elzeviers Magazine, 24-1-1987).Grappig detail: Leutscher heeft in Amsterdam nooit één vergunning aangevraagd voor de huisjes, die hij als kamerverhuurbedrijf exploiteert.
Om zijn persoon meer aanzien te geven presenteert hij zich als "projektontwikkelaar mr. J.K. Leutscher". Projekten ontwikkelt hij niet, meester in de rechten is hij ook niet.
Al die plannen lopen op niets uit. Tegen gigant Vendex kan Leutscher niet opboksen. Bovendien: Het was toch afgesproken dat hij een voortrekkersrol mocht vervullen? Vendex wordt door politiek Den Haag teruggefloten. Het medi-centrum van Boerema in het roemruchte Nijmeegse Mariënburcht is geen lang leven beschoren. Het komplex staat nu weer schandalig leeg.
Nu moet niemand denken dat die in totaal tien ziekenhuizen van Leutscher ooit van de grond zouden zijn gekomen. Dergelijke projekten zijn zijn stijl helemaal niet. Als ze al in een ontwerpstadium zouden zijn gekomen, dan wilde Leutscher ze gewoon direkt doorverkopen aan de hoogste bieder. Het zou ons, gezien de voorafgaande hoofdstukken, niet verbazen dat hij hiervoor juist een oogje op Vendex had. Nee, ook hier wil Leutscher in de voetsporen treden van de deen Glistrup, van de anti- belastingpartij. "Ik ga tot het uiterste voor Privatisering", zo schreeuwt hij van alle daken. " Nederland is het enige EEG-land waar uitsluitend overheidsziekenhuizen zijn. Dat is uit de tijd. Mensen willen af van de betutteling."
Voor een journalist van de Gooi en Eemlander stelt hij zich zeer strijdvaardig op: "Ik zal alle wegen bewandelen om mijn recht te halen. Via de Kroon naar het Europese Gerechtshof. Ik zal me beroepen op de rechten van de mens, waarin staat dat de overheid niet alleen mag beslissen over de plaats van verpleging en over de lichamelijke en geestelijke toestand van de mens. Verder zal ik een beroep doen op de vrije konkurrentie en op het streven naar gelijke richtlijnen binnen de EEG-landen."
Menige rechter in Nederland zal bij het lezen van dit alles koude rillingen krijgen. Bij de rechterlijke macht kent men Leutscher als aktievoerder binnen de muren van de rechtzaal wel: Leutscher is de man met stapels zinloze dokumenten, die met niet terzake doende argumenten, die geen boodschap heeft aan rechterlijke uitspraken die hem niet zinnen en die eindeloos in beroep gaat, zonder een stap verder te komen.
In Vrijbrief van juli 1987, een blad van de extreem rechtse Libertaire Beweging, gaat hij in een artikel in op de politieke ideeën achter het privatiseren: "..de greep van de staat op de burger is groter geworden, met aan de andere kant dat men zich wel realiseert dat de ondernemers nodig zijn om de ekonomie te herstellen." Het, naar zijn zeggen, staatsmonopolie moet op alle fronten worden aangepakt. De weg vrij voor het ondernemersschap. Dat is de oplossing voor de huidige problemen.
Het klinkt allemaal een beetje raar uit de mond van een man die slechts twee mensen in dienst heeft. Uit de mond van een man die personeel maar ballast vindt. Uit de mond van een man die juist een doorn in het oog is van collega-ondernemers is. Om extreme ideeën over de nederlandse ekonomie te lanceren, is Leutscher binnen de financiële wereld echter onontbeerlijk. Hij wordt zo gebruikt tot dat hij opgebrand is. En dat moment nadert...