De Van Tuyns blijven voet bij stuk houden. Betalen zoals is afgesproken, anders gaat het feest niet door. "Ik zal jullie", moet Leutscher gedacht hebben en hij daagt de Van Tuyns voor de rechter. De eerste stap in wat vermoedelijk de langste en uitgebreidste rechtsgang in de nederlandse geschiedenis zou worden. Op 18 februari start de show met een kort geding in Breda, waarin Leutscher levering van de aandelen volgens afspraak eist. Op 21 mei doet de rechtbank uitspraak. Leutscher heeft gelijk, maar Leutscher moet ook de balans op laten stellen en betalen. Dat was niet wat Leutscher wilde! Hij gaat onmiddellijk in beroep. "Edelachtbare, de fabriek heeft peilloze verliezen geleden... de administratie is een puinhoop! Het heeft geen zin een balans op te stellen, ik hoef toch niets te betalen. Sterker nog, de Van Tuyns mogen blij zijn dat ik ze uit die failliete boedel heb gered." En als dat niet helpt: "Kijk mij aan, hier staat toch geen accountant?". "Hoe kunt u mij dan veroordelen de balans op te maken? Dat kan ik niet!" Dit gejammer maakt geen indruk op de rechtbank. Binnen zes maanden moet de balans af zijn, zoniet dan mag meneer Leutscher een pittige boete per dag betalen. En zie: daar is de balans! Alleen... wel een beetje laag vinden de Van Tuyns. Erg laag zelfs. En daar barsten de processen weer los. Over alle posten op de balans en zowiezo over alles waar maar over te procederen valt. Leutscher heeft ineens nog heel wat te vorderen op de Van Tuyns. De intimidaties zijn niet van de lucht. Alle processen voert Leutscher tot de hoogste instantie door. Hij weet een ding zeker, betalen zal hij nooit. De processen die hij verliest betaalt hij ook niet. Zet maar bij de vordering. Leutscher weet waarmee hij bezig is, want op deze manier heeft hij ook in België, in de zestiger jaren een proces gevoerd. Uiteindelijk besloot de rechtbank toen, dat iedere partij zijn eigen proceskosten maar moest betalen en dat dat alles zou zijn, want de zaak was zo ingewikkeld geworden dat niemand er meer uit wijs kon. Dat dreigde hier ook te gebeuren. De Van Tuyns proberen al vast een en ander veilig te stellen. Ze zien het er wel van komen dat Leutscher er doodleuk vandoor gaat. Dus proberen ze beslag te laten leggen op Leutschers huis. Maar Slavenburgs Bank laat zo'n trouwe klant niet in de steek. Terwijl al bekend is dat de Van Tuyns beslag willen laten leggen, geven ze Leutscher nog snel een vette hypotheek. Als de Van Tuyns nu Leutschers huis zouden laten veilen, zou het geld naar Slavenburg gaan. Dief en diefjesmaat.
Leutscher baalt er ondertussen van dat die balans gemaakt is. Daar is niets meer aan te doen, maar hij zal een accountant die erbij betrokken was, de komende jaren het leven zo zuur maken, dat de man geheel instort. Juridies gezien ging het in zeer grote lijnen als volgt: na de uitspraak van 21 maart 1974 moet Leutscher een balans opstellen. Die komt er en het ruziën begint pas echt goed. Een jaar later, op 21 maart 1975 eisen de Van Tuyns alvast een voorschot, want het is duidelijk dat Leutscher moet dokken.
Op 9 December 1975 betaalt (ongelooflijk!) Leutscher een gedeelte van dat voorschot. Niet alles en op 14 mei 1976 moet de Hoge Raad Leutscher dan ook nogmaals er op wijzen dat hij betalen moet.
De Van Tuyns zijn intussen hard op zoek naar bezittingen van Leutscher die ze te gelde kunnen maken. Ze ontdekken dat hij een "zwart" jacht, de Regina, heeft. Dit willen ze verkopen. Leutscher verdedigt zijn bootje met hand en tand. Dat schip is niet van mij, maar van een van mijn BV's! Er komt natuurlijk een rechtszaak van. Leutschers belastingadviseur Rudolphus verklaart plechtig dat het jacht niet op Leutschers belastingaangifte vermeld wordt. Logies, we schreven al dat het een "zwart" jacht was. Kalloe, een andere handlanger, verklaart dat de boot van Nortiss GmbH in Gronau is en dat hij boekhouder van deze firma is. Hij liegt dat hij scheel ziet. Leutscher zelf komt met vervalste fakturen. De Van Tuyns winnen de slag want... Nortiss GmbH bestaat niet meer. Opgeheven wegens gebrek aan aktiviteiten door de Kamer van koophandel. Nortiss was nooit iets anders dan een belastingontduikingsadres geweest. Daar gaat de boot. Leutscher richt Nortiss weer op en eist een schadevergoeding! Nortiss is Leutscher immers niet. Of toch?